یا حق

اول محرم بود.از بالا دستور آمد: "محرم آمده،وبلاگ رو آپ کنید."

از ابتدای افتتاح وبلاگ شعله ای به جانم افتاده بود که محرم را چه کنیم.چه نقشه هایی که در سر نداشتیم.

حکایت ما حکایت آدمی است که در دور نشسته و دم از زیارت آقا می زند ولی همین که پایش به مزار آن بزرگ می رسد،دهانش قفل می شود.گویی چشمهایش با اشک بیگانه شده است. تنها می ایستد و نگاه می کند.

به قول امروزی ها "جو می گیردش"

نه آهی،نه صدایی،نه نوایی،هیچ.

با خود گفتم روز اول محرم می نویسم:

شهادت امام حسین(ع) را باید از آغاز دید.از همان ابتدا که وقتی ایشان را به نزد پیامبر بردند تا در گوش مبارکشان اذان بگوید،پیامبر گریه کردند و گلوی ایشان را بوسیدند...

می خواستم روز دوم بنویسم : ما از امام حسین(ع) فقط ظهر عاشورا را می دانیم وبس...

روز سوم قصد کردم بنویسم...چه بنویسم،بنویسم: عاشورا چه مصیبت بزرگی،بنویسم: عاشورا،حقیقت همیشه زنده تاریخ،بنویسم:... .

دیروز به خیال خود فکر بکری کردم.نیت کردم مقتل ،گوشه ای از مقتل را بیاورم.اما کدام گوشه اش را؟

خواب ام الفضل و تعبیرش را بگویم یا مهاجرت حسین(ع) از مدینه را،از مسلم و هانی و شهادت آنان بگویم یا شهادت قیس بن مسهر را،از بی تابی های زینب بگویم یا از... .آخر قرار شد ورود حسین(ع) به کربلا و نحوه شهادت ایشان را بگویم،پس با ورود اسیران به کوفه چه کنم.

مقتل را نگاهی می اندازی 315 صفحه را می بینی،چگونه می شود یکی را بگویی و دیگری را نه،از یک درد دم بزنی و درد دیگر را نادیده بگیری.اصلا همینطور که ورق می زنی انگارمصیبت بزرگتر می شود.ای کاش ورق بعدی را نخوانی،ای کاش می شد فقط مقدمه اش را بخوانی.

تاسوعا؛ باز سودای تو بر دلمان افتاده است.تو بزرگی، تو مهربانی، تو شجاعی، ای ماه بنی هاشم؛ نگاه کن!چه عاشقانه برایت نذر می کنند.فردا روز توست...روز تاسوعا.

         "هرچند تیر،مشک و دلم را دریده است           ای آب!همتی کن و تا خیمه ها مریز"

و  عاشورا؛

و  عاشورا؛

و  عاشورا؛

از حرف زدن و نفهمیدن و دوباره حرف زدن و نفهمیدن و باز حرف زدن و نفهمیدن خسته ام.این بار سکوت را جایگزین می کنم.شاید این آشکارترین واقعیت زندگی را فهم کنم.اینکه عاشورا یک حادثه نیست،یک فرهنگ است.

سخنی از رهبر معظم انقلاب:

" اين لحظه‏هاى حوادث بزرگ تاريخى، در واقع عوامل پيشرفت تاريخ ملتها هستند. عاشورا يك نيمه‏روز بيشتر نبود؛ تاريخ را تكان داد و متحول كرد. يك حادثه، گاهى به قدرى عميق و حكيمانه و بجا در طول زندگى يك ملت اتفاق مى‏افتد كه تأثيرات آن براى سالهاى متمادى، گاهى براى قرنهاى متوالى باقى مي ماند.

عاشورا را شيعه، با همه‏ى وجود نگه داشتند. شما ببينيد در طول سالهاى متمادى، قرنهاى متمادى، ياد امام حسين، نام امام حسين، تربت امام حسين، عزاى امام حسين هرگز از بين مردم پيرو اهل‏بيت و مؤمنِ به اهل‏بيت خارج نشد؛ اين را رها نكردند؛ هرچند خيلى تلاش شد. حالا شما قضيه‏ى متوكل و بستن راه را شنيده‏ايد. اينها آن كارهاى چاروادارى، مخالفتهاى چاروادارى بوده است. مخالفتهاى بسيار زيادى در طول زمان به شكلهاى ظاهراً علمى، به شكل احساساتى، به شكل تجربه‏اى انجام دادند، ولى شيعه نگه داشته است و بايد نگه دارد.

ميگويند چرا ماتم و گريه و اشك را در بين مردم رواج ميدهيد؟ اين ماتم و اشك براى ماتم و اشك نيست، براى ارزشهاست. آنچه پشت سر اين عزاداريها، بر سر و سينه زدنها، اشك ريختنها وجود دارد، عزيزترين چيزهائى است كه در گنجينه‏ى بشريت ممكن است وجود داشته باشد؛ او همان ارزشهاى معنوىِ الهى است. اينها را ميخواهند نگه دارند كه حسين‏بن‏على مظهر اين ارزشها بود. يادِ آنهاست؛ زنده نگه داشتن آنهاست.

و ملت اسلام اگر نام حسين را و ياد حسين را زنده نگه بدارد و آن را الگو قرار بدهد براى خود، از همه‏ى موانع و مشكلات عبور خواهد كرد. لذاست كه ما در انقلاب اسلامى، در نظام جمهورى اسلامى از صدر تا ذيل، همه - مردم، مسئولين، بزرگان، شخص امام بزرگوار ما - بر روى مسئله‏ى امام حسين و مسئله‏ى عاشورا و همين عزاداريهاى مردمى، تكيه كردند و جا دارد. اين عزاداريها جنبه‏ى نمادين دارد، جنبه‏ى حقيقى هم دارد؛ دلها را نزديك ميكند، معارف را روشن مي كند."